स्वत:च स्वत:ला धीर द्यायचा
आपलेच पराभूत आणि
विजयी क्षण आठवायचे
आणि या कालांधारात
उद्याच्या
सूर्यांचे स्वप्न पाहत
पाय पोटाशी घेऊन
या बेफाम थंडीत कुडकुडत
न संपणारी
रात्र सहन करायचे....
एवढेच आहे उरलेले!
संजय सोनवणी (एकांकिका) ( मंचावर अंधुक प्रकाश होतो . अरण्यातील पानांचा-फांद्यांच्या सळसळीचा आवाज . घुबडांचे घुत्कार. भयाण वातावरण...
No comments:
Post a Comment