Monday, October 5, 2015

वैदिक धर्म म्हणजेच हिंदू धर्म?


डा. सदानंद मोरे यांच्या "अज्ञात पैलू थोरांचे" या स्तंभातील "व्यासांचे वारसदार ज्ञानेश्वर!" या लेखात काही अनैतिहासिक विधाने आली आहेत. वैदिक धर्म पुरातन असून वैदिक धर्म म्हणजेच आजचा हिंदू धर्म अशा आशयाचे विधान त्यांनी केले आहे. वैदिक धर्म वेदांवर आधारित असून तो यज्ञयागाच्या कर्मकांडाभोवती फिरतो हे त्यांना मान्य आहे. त्यात मुर्तीपुजेला स्थान नाही. वैदिक धर्म भारतात इसपू १५०० च्या आसपास आला. तो आर्य आक्रमकांमुळे किंवा धर्मप्रचारकांच्या माध्यमातून आला असे प्राच्यविद्येचे बहुसंख्य विद्वान मानतात. पण त्याहीपुर्वी सिंधू काळापासून आजतागायत चालत आलेला जो लिंगपुजकांचा/प्रतिमापुजकांचा धर्म होता त्याबाबत मात्र डा. मोरे यांनी त्यांच्या लेखात अवाक्षरही काढलेले नाही. वैदिक धर्मात यज्ञद्वारे आहूति देणे हेच अमूर्त देवतांना संतुष्ट करण्याचे माध्यम असून प्रतिमापुजा या धर्माला मान्य नाही. हिंदू हे आजही प्रतिमा/मुर्तीपुजक आहेत व ते वैदिक धर्मतत्वांच्या विरोधात आहे. एवढेच नव्हे तर हिंदू ज्या देवता पुजतात त्यातील एकही देवता ऋग्वेदात उल्लेखली गेलेली नाही. तीन वर्णाच्याच लोकांना वेदाधिकार होता हे मान्य करत असतांना ज्यांना वेदाधिकारच नाही ते वैदिक धर्मीय कसे असू शकतील याकडेही डा. मोरे यांनी कसे दुर्लक्ष केले हाही प्रश्न आहे. वैदिक स्त्रीयांनाही पुर्वकाळात वेदाधिकार होते. ते नंतर काढून घेतले हेही डा. मोरेंनी नमूद केले असते तर जरा वास्तवपुर्ण झाले असते.
या पार्श्वभुमीवर वैदिक धर्माला प्राचीन काळी पर्यायच (म्हणजे प्रतिस्पर्धी धर्म) नसल्याने या धर्माला फक्त "धर्म" म्हटले जायचे हे डा. मोरे यांचे विधान विपर्यस्त आहे हे उघड आहे. डा. रा. ना. दांडेकर यांनी सिंधू संस्कृतीचा धर्म हा मुर्ती/लिंग/मातृपुजकांचा असून नंतर कधीतरी जन्माला आलेल्या वैदिक धर्मापेक्षा तो पुर्णतया वेगळा होता. या संस्कृतीच्या मुख्य देवाला "सिब" असे म्हटले जात असून सिंधू संस्कृतीचा धर्म आदिशिवाचा होता हे स्पष्ट होते, असे नमूद केले आहे. (संदर्भ- Hinduism- Dr. R. N. Dandekar) तर्कतीर्थ लक्ष्मणशास्त्री जोशी यांनीही आपल्या "वैदिक संस्कृतीचा विकास" या ग्रंथात तसेच पाश्चात्य विद्वानांनीही आपल्या विवेचनांत सिंधू संस्कृतीचा धर्म शिव-शक्तीप्रधान असल्याचे स्पष्ट नमूद केलेले आहे. वेदपुर्व काळातच व्यापक प्रमाणात शिवप्रधान धर्माचे उत्खनित पुरावेही मिळत असता "वैदिक धर्माला पर्यायच नव्हता." ही डा. मोरे यांची मांडणी अनैतिहासिक व विपर्यस्त आहे हे उघड आहे. वैदिक धर्म हा शिव-शक्तीप्रधान, पुजा हेच कर्मकांड असलेला धर्म नव्हे हे उघड आहे. मग वैदिक धर्म हा हिंदू धर्म कसा हा प्रश्नही या निमित्ताने उपस्थित होतो.
आजही सिंधूकाळातील मुर्ती-प्रतिमापुजकांचाच धर्म सर्वव्यापी असून वैदिक धर्माने त्याचे स्वतंत्र अस्तित्व राखलेले आहे. त्यामुळे वैदिक धर्म म्हणजेच हिंदू धर्म ही मांडणी सत्याला धरून नाही. वैदिक धर्मीयही बहुसंख्याकांच्या धर्म मुर्तीपुजकांचाच (म्हणजे शैव अथवा हिंदू) असल्याने कालौघात मुर्तीपुजक बनले असले तरी त्यांनी आपले वैदिकत्व त्यागलेले नाही या वास्तवाकडेही त्यांनी लक्ष द्यायला हवे होते असे मला वाटते.

24 comments:

  1. अगदी बेछूट लिहिलेला लेख आहे, मोरे काय लिहितात हा भाग वेगळा ठेऊ, ह्या लेखात जे मुद्दे मांडले आहेत त्याचाच आधी विचार करू,
    १) आपल्याला थोडी का होईना रुग्वैदिक संस्कृत कळते म्हणून त्यावर आपण भाष्य करतो, पण सिंधू लिपीचा उलगडा अजिबात झालेला नसताना नुसत्या चित्रांवरून अर्थ काढणे म्हणजे विनोद आहे.
    २) ज्याला योगी पुरुष म्हणून पशुपती सिंधू प्रवर्तक लोक म्हणतात त्या पुरुषाच्या प्रतिमा नाहीत. कारण त्यांच्या हातात बांगड्या आहेत. त्याही पूर्ण दंडापासून मनगट पर्यंत. अश्या बांगड्या पुरुष कधीच घालत नाहीत. मात्र अश्या बांगड्या आजही राजस्थान गुजरात मध्ये घातल्या जातात. वरती दिलेले शब्द ग्रीक किवा रोमन अंकदर्शक आहेत कारण तीच तीच अक्षरे नेहमी येतात. म्हणजे ह्या स्त्रीचे ते व्यापारी मुल्य असावे असे वाटते.
    ३) खास जातीच्या वृषभाचे हि तसेच आहे. त्याचे मुल्य वरती दिलेले आहे. हे सगळे व्यापारिक पुरावे आहेत त्याला ओढून ताणून धार्मिक म्हणणे अगदी चूक आहे.
    ४) शिवलिंग फक्त १ सापडले!! इकडे जर शोधायचे तर हजारो काय लाखो, घरोघरी २-२ शिवलिंग सापडतात आणि तिकडे फक्त एकाच सापडले म्हणजे सुतावरून स्वर्ग गाठणे असे आहे. तेही शिवलिंग मूळ शिवलिंग प्रकारापेक्षा अगदी वेगळे आहे. असा शिवलिंगाचा आकार आजकाल मशीन ने बनवल्यासारखा वाटतो. जेजुरी द्विलिंग, १२ ज्योतिर्लिंगे, असंख्य शिवलिंगला खाली लाम्बुळका भाग नसतो. तर ते सपाट जमिनीत असते. त्याला स्त्रीचा भाग ठरवणे म्हणजे काहीतरीच आहे. जेजुरीचे लिंग पहा. दोन लिंगे चिकटून आहेत. ते वेगळे ठेवले जाते. विरगळातील लिंगे अशीच स्वतंत्र आहेत.

    ReplyDelete
  2. ५) हातातील बांगड्या ह्या स्त्रीच्या गुलामगिरीचे प्रतिक आहेत. त्यामुळे ती फार शक्तीपुर्वक प्रतिकार करू शकत नाही. फार कष्टाची कामे ती करू शकत नाही. ती जवळ असल्याल किवा लपली असल्यास तिच्या अस्तित्वाचा सुगावा बांगड्यामुळे सहज लागतो. म्हणजे हे मातृ -पितृ पूजक संस्कृतीचे पुरावे नसून पुरुषसत्ताक समाजाचे पुरावे आहेत. अश्याच बांगड्या लमाण स्त्रिया घालतात त्यांचे माल वाहण्याचे वाहन बैल आहे. म्हणजे सिंधू लोक माल वाहून नेणारे होते का?
    ६) अर्धाक्र्ती मानवाचा पुतळा शिवाशी कुठेही जुळत नाही तो युरोपीय किवा पर्शियन माणसाशी जुळतो.
    ७) स्त्रियांच्या ज्या भाजलेल्या मातीच्या बाहुल्या सापडल्या त्या फक्त स्त्री शरीर दाखवणाऱ्या आहेत. शक्ती ह्या देवीच्या रूपाशी त्यांचा अर्था अर्थी संबंध नाही. ना त्यांच्या हातात कुठले अस्त्र आहे ना शास्त्र. शक्ती ह्या वैदिक शोधाचा उपयोग आता बहुजनांना गन्दावायला सिंधूचा शोध म्हणून रेटून देतात ते मिथ्य आहे. शिवाय ह्या मूर्ती भाजलेल्या मातीच्याच का? पाषाणाच्या का नाहीत? कारण त्या फक्त लहान मुलांच्या बैलगाड्या व मोठ्यांच्या स्त्री बाहुल्या खेळणे म्हणून तात्पुरत्या वापराच्या होत्या. मूर्तिपूजक अशा तात्पुरत्या मुर्त्या बनवत नाहीत हे पुढे येतेच.
    ८) पशुपती म्हणून जो सर्प हाताने दूर धरणारा शिक्का आहे तो आणि शिव ह्यांचा काहीही संबंध नाही. ती एक स्त्री आहे. तिच्या डोक्यावर हरणासारखी शिंगे आहेत. शिवाय बर्याच ठिकाणी स्त्रीचे स्तन स्पष्ट दिसत असून तिला बळेच पशुपती म्हणणे म्हणजे गम्मत आहे.
    ९) बांगड्या ज्या स्पष्ट दिसतात त्या पितळाच्या बाहुलीच्या हातात. ती कुठल्याही देवीची मूर्ती नाही. अश्याच बांगड्या बाकीच्या योग्मुद्रेतील स्त्रीच्या हातात दिसतात.
    १०) सिंधूच्या हत्तीचा आणि गणपतीचा काडीमात्र संबंध नाही.
    ११) सिंधू अवशेषावरून त्यांचा शिव धर्माशी संबंध जोडणे म्हणजे चक्क ओढाताण करणे आहे. परदेशी शोध घेणारे आपल्या मनाप्रमाणे काहीही शोध सांगतात आणि आपण तेच दाखले इथे देत फिरतो. स्वताच्या डोळ्याचा आणि मेंदूचा अजिबात वापर करत नाही हे आपले दुर्दैव.

    ReplyDelete
  3. This comment has been removed by the author.

    ReplyDelete
    Replies
    1. डा. रा. ना. दांडेकर, तर्कतीर्थ लक्ष्मणशास्त्री जोशी, हि आपली नेहमीची गिऱ्हाईके शोधून त्यांना झोडपायचे काम करणे ह्यावरून कोणाची अक्कल किती चालते ह्यांची तुलना अजिबात होत नाही. तर्कतीर्थ लक्ष्मणशास्त्री जोशी ह्यांच्या काळात इंटरनेट उपलब्ध नव्हते, तेव्हा त्यांना जे पुस्तकी ज्ञान उपलब्ध होते त्यावरून जे काही लिहित होते त्याचा अर्थ किवा डॉ. दांडेकर जे लिहितात ते ब्रम्हवाक्य म्हणून घाणेरड्या वृत्तीने वापरणे हे निंदनीय आहेच शिवाय संस्कृत भाषेचा डॉ. असलेल्या लोकांना हे लोक अतिशय हिणकस प्रकारे अपमानित करतात. हेही स्वतः सिंदू लिपीचा उद्बोध न झालेल्या लोकांनी फेकाफेकी करणे ह्यातच ह्या लोकांची मुजोरी आणि खोटारडेपणा स्पष्ट होतो. म्हणजे स्वतःचे काहीच नाही पण दुसर्याचे उधार घेऊन त्यांनाच अक्कल शिकवायचे काम करणे म्हणजे उपकार्कार्त्याला त्याचा उपकाराचा जोड्याने मारून मोबदला देणे हे आहे. ह्यात सिंधू संस्कृतीचा जो उदोउदो चाललेला आहे तो नगररचनेच्या व जल व्यवस्थापनाशी संबंधित विषय आहे त्यावर शास्त्रीय असे काहीही संबोध हे लोक सांगत नाहीत, फक्त वैदिक लोकांचे नावाने खडे फोडतात. उलट सिंधू लोक हे जरी नगर शास्त्राप्रमाणे पुढारलेले होते तरीही ते ह्यात वैदिक अंतर्भाव किती आहे हे अवैदिक लोकांना माहित नाही. वरुण, उदःक, जल अर्थात जल, ह्यावर पूर्ण सृष्टी निर्भर आहे त्यावर हे लोक जल ह्या वरुण शब्दाचा अर्थ मुद्दाम शोधत नाहीत, वरुण हा विशेषतः शुद्ध जल देणारी व मानवी जीवन वाढवणारी देवता आहे, हे इंद्रावरुण हे ह्यांच्या मेंदूत न घुसणारे वैदिक आहे. प्रदूषित जलातून व अन्नातून विषाणू अंगात प्रवेश करतात हे साधे शास्त्र रुद्राध्यायात दिले आहे, "ये अन्नेषु विविध्यन्ति पात्रेषु पिबतो जनान" हेही रुद्राध्यायात स्पष्ट आहे, पण तरीही वैदिक रुद्र हा संहारक कसा असा उलट शोध घेणारे लोक मोठे चमत्कारी विदुषक आहेत, यापेक्षा त्यांची किंमत काहीच नाही. सिंधू लोक जी जल सुचिता करत होते त्याचा पाया हा वैदिक आहे. अन्यथा ती एक जंगली आणि स्त्री शोषण करणाऱ्या संस्कृतीच होती हे स्पष्ट होते. आर्कीमिडीसने जे जल तत्व शोधले ते फार उशिरा, पण सिंधूने ते प्रात्यक्षिकपणे शोधले ह्याचा हे तथा.क. युरोपियन लोकांचे गुलाम सांगायला पुढे येत नाहीत. विहीर खोदताना, ओढे-नाले बुजवताना जे वरून सुक्त म्हटले जायचे त्याचा साती आसरा ह्या देवतेचा काय संबंध आहे हे ह्या लोकांना काहीच माहित नाही. नंतर नुसते दुष्काळ दुष्काळ करून बोम्बलता आणि गाई बैलांचे बळी देता? सिंधू लोक वृषभ मोठ्या अभिमानाने पाळत होते. तुमची का इतकी हातघाई झाली कि तुमच्या ५० किलोच्या देहाला आणि तुमच्या सव्वाशे किलोच्या कुटुंबाला २०० किलोचा गाई बैल म्हैस रेडा खायला लागतो? कारण तुम्ही कर्म करत नाही. फुकट बसून तुम्हाला सगळे पाहिजे. आणि स्वतःचे खाऊन झाले कि फेकून द्यायचे हीच वृत्ती आहे, त्यातून काय रोग पसरतात ते तुम्हा अडाण्यांना काळात नाहीत.

      Delete
  4. इतके ग्रीक रोमन अक्षरांचे पुरावे सिंधू लिपीत सहज आणि स्पष्ट दिसत आहेत तरीही संजय सोनवणी त्याबद्दल स्वतः काही लिहिणार नाहीत, किवा अवाक्षर हि काढणार नाहीत, ते युरोपियन किवा एखाद्या वैदिक माणसाच्या सोधाचा आधार घेऊन ते नुसते च्याव्च्याव करणार.. ज्याला स्वतःचे काहीच नसते पण राक्षसी राजकीय महत्वाकांक्षा असते तो माणूसच असली कामे करू शकतो. नाहीतर जे संजय सोनवणी स्वतःचे समाजवादी आत्म दाखवतात त्यांना सिंधू लिपीत "शिब" अगदी रात्री झोपेत सापडायला सहज शक्य आहे. बघा मी सांगतो ते १०१ % सिंधू लिपीतून "शिब" शोधून दाखवणार. आणि समस्त युरोपि आणि पाश्चात्य संशोधक तोंडात बोटे घालून बसणार.. संजय सर, संजय सर, प्लीज सांगा ना ते शिब सिंधू मध्ये कुठे लिहिले आहे.. सांगाना, सांगाना, अम्हा शैव वेड्यांना फारच उत्कंठा लागली आहे. आधीच तुम्ही शैव चे व्यसन लावले आणि आता शिब सांगणार नाही असे करू नका, फार आतुरतेने तुमच्या शिब्ची वाट बघतोय आम्ही तुमचे भक्त!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. are appa-bappa, manasi, beduk kaku, agashe, ani shewati gore bhubal hya manav sanskarachya baheril lokanna kay jhale ahe aaj? ya na.. far motha waad pethlay.. to shaniwar pethetlya nirodhcha nahiye, naa to khandobachya muralicha ahe.. to far purvichya sindi shiv dharmacha ani waidik dharmacha waad chalu ahe, tumachi pitre urakali ka? ki tumhich pitr banun pind khat aahat ki ksy? kuthe mele sagle, ya ya ya tumache nirodh, murliche dnysn ithe psjala

      Delete
  5. sanjay sonavani please accept my friend request as ajeya vihsnu suku.. there we will discuss the subject in detail. here lot of academically backward people interferes the discussion, which is so cheap and meaningless that the inventor never heard about them, like fatele nirodh ka baccha, is gores argument never stands in shaniwar peth, never he has guts to tell me in front of. so these are some bastards, if the the discussion would have been on facebook I would have taken him to jail for his comment, as well as appa-bappa for his ganja charas addiction and supply. so please accept my friend request there, if u hv guts to..

    ReplyDelete
  6. राम आणि क्रुष्ण हे अवैदिक हिंदु देव होते अस मानल जात. त्यांच्या सूद्धा बुद्ध पुर्व मूर्त्या कोठे सापडलेल्या आहेत ? ते वैदिक किवा काल्पनिक होते की काय ?

    ReplyDelete
  7. शिवाय वैदिक त्र्यंबक शब्दाचा अर्थ हे साहेब ३ बापांचा असा (अग्नी) म्हणून ठासून सांगतात. ३ बापांचा म्हणजे किती घाणेरडा अर्थ होतो तरीही तो ते अगदी बिनदिक्कतपणे वापरतात. म्हणजे शोध घेता घेता आपण कुठल्या थराला जात आहोत? चिखल फेका पण तोही थोडा विचार करून. मुळात त्र्यंबक शब्दाचा अर्थ त्रि- अंबक म्हणजे तीन डोळे असणारा, त्रिकालज्ञानी असा आहे. हे संस्कृत शिकणाऱ्या शेंबड्या पोराला सुद्धा ठाऊक असेल. पण ह्यांचे विश्वच वेगळे.. काय तर म्हणे ३ बापाचा.

    ReplyDelete
  8. https://en.wikipedia.org/wiki/Halaf_culture#/media/File:Syrian_-_%22Tel_Halaf%22_Fertility_Figurine_-_Walters_482741_-_Three_Quarter.jpg ह्या लिंकवर मेसोपोटामिया येथे हलाफ काळात इसपू ५००० सालच्या भाजलेल्या मातीच्या (स्त्री) बाहुलीचा अवशेष चे चित्र आहे त्या चित्रात आपल्या सिंधू बाहुलीत काय फरक आहे? कि दोन्ही मातृ देवताच आहेत?

    ReplyDelete
  9. जो एकमेव शिवलिंगाचा पुरावा सगळीकडे फिरत असतो तो म्हणजे वत्स ह्यांनी हरप्पा येथे शोधलेल्या लिंगाचा. पण हरप्पा च्या अधिकृत माहितीस्थालावर त्याबद्दल चकार शब्द काढलेला दिसत नाही. हिंदुवादी संकेतस्थळावर तीन शिवलिंगे सापडली असे म्हटले जाते पण फोटोत फक्त एकाच दिसते. दुसरे फोटो दाखवले जातात ते कालीबांगण राजस्थानचे पण त्याचेही तसेच आहे, दोन्हीची अधिकृत माहिती कुठल्याही जबाबदार संस्थेने घेतलेली नाही.

    ReplyDelete
  10. म्हणजे सिंधू काळात शिवलिंगच नव्हते तर शिष्णदेव आला कुठून? शिवलिंग म्हणजे शिश्नपूजा आहे ह्याला कसलाही शास्त्रीय आधार नाही. ती फक्त एक समजूत आहे. लिखित श्रुत पुरावा ऋग्वेदाशिवाय कुठलाच नाही. तोही ओढून ताणून काढलेला अर्थ आहे. ऋग्वेदातील त्र्यंबक आणि यजुर्वेदातील त्र्यंबक वेगळे कसे असू शकतात? म्हणे ऋग्वेदात त्र्यंबक म्हणजे तीन बापाचा अग्नी आणि हे कोणी सांगितले तर रा. ना. दांडेकर, तर्कतीर्थ जोशी, सहस्त्रबुद्ध्ये, वा. वि. मिराशी, विट्झेल ह्यांनी म्हणून, स्वतःचे काय मत हे आम्हाला माहित नाही. बरे ऋग्वेद कालीन संस्कृत वेगळे असेही आपण तूर्तास मानू. पण अखंड सिंधू इतिहासात काय त्यानंतर ऋग्वेद काळापर्यंत एकही शिवलिंग सिंधुत सापडले नाही, आणि रुग्वैदिक लोकांचा फक्त फारतर सिंधू लोकांशी संबंध आला होता तर ते सिंधू सारख्या पुढारलेल्या लोकांना शिष्ण्देव म्हणून का हेटाळतील, सिंधुतील https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/ee/90/20/ऎ९०२०१६६फ़१४ए७३द४०३च२ए७८४ब६८ब्च४ज़्प्ग इथे खाली दाखवलेले सातही भक्त पूर्ण वस्त्र घातलेले आहेत, म्हणजे वैदिक लोक सिंधुंना नागडे म्हणून शिष्ण्देव असे हिणवत नव्हते हे अगदी स्पष्ट होते. शिष्ण्देव चा अर्थ फारतर जंगली आदिम नग्न मानवाशी असण्याची दाट शक्यता आहे, त्याशिवाय शिश्नदेव ह्याचा दुसरा कुठलाही अर्थ तयार होत नाही किवा तसे काही उत्खानीत पुरावेही नाहीत. म्हणजे आधी सिंधू हि आमचीच हि मखलाशी करायची, त्यासाठी शिवलिंगाचे खोटे फोटो गोळा करायचे, नंतर तेही उलटले कि दांडेकर, तर्कतीर्थ, सहस्त्रबुद्ध्ये, मिराशी, विट्झेल अशी दुसर्यांची (वैदिकांची) अक्कल वापरून स्वतःचा स्वार्थ साधायचा. तेही नाही जमले कि तुम्ही बेअक्कल म्हणून पुढे जायचे... ह्याला संशोधन म्हणत नाहीत. त्याला स्वार्थवाद म्हणतात..

    ReplyDelete
  11. https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/ee/90/20/ee9020166f14e73d403c2e784ba68 link parat det ahe..

    ReplyDelete
  12. सिंधू काळात सापडलेले सगळे शिक्के हे त्यांच्या मागच्या बाजूला एक गोलाकार उंचवटा बनवून त्यात एक छिद्र (होल) असलेले असल्याने, सिंधू लोक ते गळ्यात घालण्यासाठी वापरत असा कयास आहे. असे असूही शकते. पण वृषभ शिक्का गळ्यात घालणे म्हणजे शिवाच्या आधी नंदी ?? मंदिरात ठीक आहे. पण प्रत्यक्षात कितीही नंदी मांडा, शिवाशिवाय नंदीची किंमत शुन्य आहे. मग सिंधू लोक फक्त वृषभाचे चिन्ह गळ्यात का घालून फिरत होते? इथे शिव नाही त्या नंदीची काय किंमत? तो फक्त बीफ बनवायचा कामाचा, हो कि नाही! अर्थात सिंधू लोकांचे दैव दैवत विषयक सिद्धांत, त्यांची लिपी ह्यांचा उलगडा अजून झालेला नाही. त्यामुळे लगेच काही निष्कर्ष काढणे फार घाईघाईचे आहे. अशी घाई करून सगळे होत नसते बाबा सोनवणी. ते आपले धनगर पुराण पुढे चालूच ठेवा. ज्या धनगर लोकांनी काहीच इतिहास लिहून ठेवला नाही पण गीत काव्याच्या माध्यमातून जे पुढे आले आहे त्याला वैदिकांनी आदर देऊन ते शब्दबद्ध केले ह्याचा उपकाराची परतफेड जर तुम्ही अशी करणार असाल तर तुमचेही सगळे साहित्य बाहेर काढा, लोकगीते, शाहिरी ह्यावर शोध घ्या नुसते वैदिक लोकांचे शेन किती दिवस चाघालणार?

    ReplyDelete
  13. This comment has been removed by the author.

    ReplyDelete
  14. This comment has been removed by the author.

    ReplyDelete
  15. ॥ ओं नमो भगवते॑ रुद्रा॒य ॥

    नम॑स्ते रुद्रम॒न्यव॑ उ॒तोत॒ इष॑वे॒ नमः॑ ।
    नम॑स्ते अस्तु॒ धन्व॑ने बा॒हुभ्या॑-मु॒त ते॒ नमः॑ ॥ १.१॥

    यात॒ इषुः॑ शि॒वत॑मा शि॒वं ब॒भूव॑ ते॒ धनुः॑ ।
    शि॒वा श॑र॒व्या॑ या तव॒ तया॑ नो रुद्र मृडय ॥ १.२॥

    या ते॑ रुद्र शि॒वा त॒नू-रघो॒राऽपा॑पकाशिनी ।
    तया॑ नस्त॒नुवा॒ शन्त॑मया॒ गिरि॑शंता॒भिचा॑कशीहि ॥ १.३॥

    यामिषुं॑ गिरिशंत॒ हस्ते॒ बिभ॒र्ष्यस्त॑वे ।
    शि॒वां गि॑रित्र॒ तां कु॑रु॒ मा हिóè॑सीः॒ पुरु॑षं॒ जग॑त् ॥ १.४॥

    शि॒वेन॒ वच॑सा त्वा॒ गिरि॒शाच्छा॑ वदामसि ।
    यथा॑ नः॒ सर्व॒मिज्जग॑दय॒क्ष्मóèसु॒मना॒ अस॑त् ॥ १.५॥

    अध्य॑वोचदधि व॒क्ता प्र॑थ॒मो दैव्यो॑ भि॒षक् ।
    अहीóè॑श्च॒ सर्वा॓ञ्जं॒भय॒न्त्सर्वा॓श्च यातुधा॒न्यः॑ ॥ १.६॥

    अ॒सौ यस्ता॒म्रो अ॑रु॒ण उ॒त ब॒भ्रुः सु॑मं॒गलः॑ ।
    ये चे॒माóèरु॒द्रा अ॒भितो॑ दि॒क्षु ।
    श्रि॒ताः स॑हस्र॒शोऽवै॑षा॒óè॒हेड॑ ईमहे ॥ १.७॥

    अ॒सौ यो॑ऽव॒सर्प॑ति॒ नील॑ग्रीवो॒ विलो॑हितः ।
    उ॒तैनं॑ गो॒पा अ॑दृश॒न्नदृ॑शन्नुदहा॒र्यः॑ ।
    उ॒तैनं॒ विश्वा॑ भू॒तानि॒ स दृ॒ष्टो मृ॑डयाति नः ॥ १.८॥

    नमो॑ अस्तु॒ नील॑ग्रीवाय सहस्रा॒क्षाय॑ मी॒ढुषे॓ ।
    अथो॒ ये अ॑स्य॒ सत्वा॑नो॒ऽहं तेभ्यो॑ऽकर॒न्नमः॑ ॥ १.९॥

    प्रमुं॑च॒ धन्व॑न॒स्त्व-मु॒भयो॒-रार्त्नि॑यो॒-र्ज्याम् ।
    याश्च॑ ते॒ हस्त॒ इष॑वः॒ परा॒ ता भ॑गवो वप ॥ १.१०॥

    अ॒व॒तत्य॒ धनु॒स्त्वóè सह॑स्राक्ष॒ शते॑षुधे ।
    नि॒शीर्य॑ श॒ल्यानां॒ मुखा॑ शि॒वो नः॑ सु॒मना॑ भव ॥ १.११॥

    विज्यं॒ धनुः॑ कप॒र्दिनो॒ विश॑ल्यो॒ बाण॑वाóè उ॒त ।
    अने॑शन्न॒स्येष॑व आ॒भुर॑स्य निषं॒गथिः॑ ॥ १.१२॥

    या ते॑ हे॒ति-र्मी॑ढुष्टम॒ हस्ते॑ ब॒भूव॑ ते॒ धनुः॑ ।
    तया॒ऽस्मान्वि॒श्वत॒स्त्व-म॑य॒क्ष्मया॒ परि॑ब्भुज ॥ १.१३॥

    नम॑स्ते अ॒स्त्वायु॑धा॒याना॑तताय धृ॒ष्णवे॓ ।
    उ॒भाभ्या॑मु॒त ते॒ नमो॑ बा॒हुभ्यां॒ तव॒ धन्व॑ने ॥ १.१४॥

    परि॑ ते॒ धन्व॑नो हे॒ति-र॒स्मान्वृ॑णक्तु वि॒श्वतः॑ ।
    अथो॒ य इ॑षु॒धिस्तवा॒रे अ॒स्मन्निधे॑हि॒ तम् ॥ १.१५॥

    नम॑स्ते अस्तु भगवन् विश्वेश्व॒राय॑ महादे॒वाय॑ त्र्यंब॒काय॑
    त्रिपुरान्त॒काय॑ त्रिकाग्नि-का॒लाय॑ कालाग्निरु॒द्राय॑
    नीलक॒ण्ठाय॑ म्रुत्युंज॒याय॑ सर्वेश्व॒राय॑
    सदाशि॒वाय॑ श्रीमन्महादे॒वाय॒ नमः॑ ॥

    नमो॒ हिर॑ण्यबाहवे सेना॒न्ये॑ दि॒शां च॒ पत॑ये॒ नमो॒ नमो॑
    वृ॒क्षेभ्यो॒ हरि॑केशेभ्यः पशू॒नां पत॑ये॒ नमो॒ नमः॑
    स॒स्पिञ्ज॑राय॒ त्विषी॑मते पथी॒नां पत॑ये॒ नमो॒ नमो॑
    बभ्लु॒शाय॑ विव्या॒धिनेऽन्ना॑नां॒ पत॑ये॒ नमो॒ नमो॒
    हरि॑केशायोपवी॒तिने॑ पु॒ष्टानां॒ पत॑ये॒ नमो॒ नमो॑
    भ॒वस्य॑ हे॒त्यै जग॑तां॒ पत॑ये॒ नमो॒ नमो॑
    रु॒द्राया॑तता॒विने॒ क्षेत्रा॑णां॒ पत॑ये॒ नमो॒ नमः॑
    सू॒तायाह॑न्त्याय॒ वना॑नां॒ पत॑ये॒ नमो॒ नमो॑
    रोहि॑ताय स्थ॒पत॑ये वृ॒क्षाणां॒ पत॑ये॒ नमो॒ नमो॑
    म॒न्त्रिणे॑ वाणि॒जाय॒ कक्षा॑णां॒ पत॑ये॒ नमो॒ नमो॑
    भुवं॒तये॑ वारिवस्कृ॒तायौष॑धीनां॒ पत॑ये॒ नमो॒ नम॑
    उ॒च्चैर्घो॑षायाक्र॒न्दय॑ते पत्ती॒नां पत॑ये॒ नमो॒ नमः॑
    कृत्स्नवी॒ताय॒ धाव॑ते॒ सत्व॑नां॒ पत॑ये॒ नमः॑ ॥

    नमः॒ सह॑मानाय निव्या॒धिन॑ आव्या॒धिनी॑नां॒
    पत॑ये॒ नमो॒ नमः॑
    ककु॒भाय॑ निष॒ङ्गिणे॑ स्ते॒नानां॒ पत॑ये॒ नमो॒ नमो॑
    निष॒ङ्गिण॑ इषुधि॒मते॒ तस्क॑राणां॒ पत॑ये॒ नमो॒ नमो॒
    वञ्च॑ते परि॒वञ्च॑ते स्तायू॒नां पत॑ये॒ नमो॒ नमो॑
    निचे॒रवे॑ परिच॒रायार॑ण्यानां॒ पत॑ये॒ नमो॒ नमः॑
    सृका॒विभ्यो॒ जिघाóè॑सद्भ्यो मुष्ण॒तां पत॑ये॒ नमो॒ नमो॑
    ऽसि॒मद्भ्यो॒ नक्तं॒ चर॑द्भ्यः प्रकृ॒न्तानां॒ पत॑ये॒ नमो॒ नम॑
    उष्णी॒षिणे॑ गिरिच॒राय॑ कुलु॒ञ्चानां॒ पत॑ये॒ नमो॒ नम॑
    इषु॑मद्भ्यो धन्वा॒विभ्य॑श्च वो॒ नमो॒ नम॑
    आतन्वा॒नेभ्यः॑ प्रति॒दधा॑नेभ्यश्च वो॒ नमो॒ नम॑
    आ॒यच्छ॑द्भ्यो विसृ॒जद्भ्य॑श्च वो॒ नमो॒ नमो
    ऽस्य॑द्भ्यो॒ विद्ध्य॑द्भ्यश्च वो॒ नमो॒ नम॒
    आसी॑नेभ्यः॒ शया॑नेभ्यश्च वो॒ नमो॒ नमः॑
    स्व॒पद्भ्यो॒ जाग्र॑द्भ्यश्च वो॒ नमो॒ नम॒-
    स्तिष्ठ॑द्भ्यो॒ धाव॑द्भ्यश्च वो॒ नमो॒ नमः॑
    स॒भाभ्यः॑ स॒भाप॑तिभ्यश्च वो॒ नमो॒ नमो॒
    अश्वे॒भ्योऽश्व॑पतिभ्यश्च वो॒ नमः॑ ॥

    नम॑ आव्या॒धिनी॓भ्यो वि॒विध्य॑न्तीभ्यश्च वो॒ नमो॒ नम॒
    उग॑णाभ्यस्तृóèह॒तीभ्य॑श्च वो॒ नमो॒ नमो॑
    गृ॒त्सेभ्यो॑ गृ॒त्सप॑तिभ्यश्च वो॒ नमो॒ नमो॒
    व्राते॓भ्यो॒ व्रात॑पतिभ्यश्च वो॒ नमो॒ नमो॑
    ग॒णेभ्यो॑ ग॒णप॑तिभ्यश्च वो॒ नमो॒ नमो॒
    वि॒रू॑पेभ्यो वि॒श्वरू॑पेभ्यश्च वो॒ नमो॒ नमो॑
    म॒हद्भ्यः॑ क्षुल्ल॒केभ्य॑श्च वो॒ नमो॒ नमो॑
    र॒थिभ्यो॑ऽर॒थेभ्य॑श्च वो॒ नमो॒ नमो॒ रथे॓भ्यो
    रथ॑पतिभ्यश्च वो॒ नमो॒ नमः॒
    सेना॓भ्यः सेन॒निभ्य॑श्च वो॒ नमो॒ नमः॑
    क्ष॒त्तृभ्यः॑ संग्रही॒तृभ्य॑श्च वो॒ नमो॒ नम॒-
    स्तक्ष॑भ्यो रथका॒रेभ्य॑श्च वो॒ नमो॒ नमः॒
    कुला॑लेभ्यः क॒र्मारे॓भ्यश्च वो॒ नमो॒ नमः॑
    पु॒ञ्जिष्टे॓भ्यो निषा॒देभ्य॑श्च वो॒ नमो॒ नम॑
    इषु॒कृद्भ्यो॑ धन्व॒कृद्भ्य॑श्च वो॒ नमो॒ नमो॑
    मृग॒युभ्यः॑ श्व॒निभ्य॑श्च वो॒ नमो॒ नमः॒
    श्वभ्यः॒ श्वप॑तिभ्यश्च वो॒ नमः॑ ॥

    ReplyDelete
  16. नमो॑ भ॒वाय॑ च रु॒द्राय॑ च॒ नमः॑ श॒र्वाय॑ च पशु॒पत॑ये च॒
    नमो॒ नील॑ग्रीवाय च शिति॒कण्ठा॑य च॒
    नमः॑ कप॒र्दिने॑ च॒ व्यु॑प्तकेशाय च॒
    नमः॑ सहस्रा॒क्षाय॑ च श॒तध॑न्वने च॒
    नमो॑ गिरि॒शाय॑ च शिपिवि॒ष्टाय॑ च॒
    नमो॑ मी॒ढुष्ट॑माय॒ चेषु॑मते च॒ नमो॓ ह्र॒स्वाय॑ च वाम॒नाय॑ च॒
    नमो॑ बृह॒ते च॒ वर्षी॑यसे च॒
    नमो॑ वृ॒द्धाय॑ च सं॒वृद्ध्व॑ने च॒
    नमो॒ अग्रि॑याय च प्रथ॒माय॑ च॒ नम॑ आ॒शवे॑ चाजि॒राय॑ च॒
    नमः॒ शीघ्रि॑याय च॒ शीभ्या॑य च॒
    नम॑ ऊ॒र्म्या॑य चावस्व॒न्या॑य च॒
    नमः॑ स्रोत॒स्याय॑ च॒ द्वीप्या॑य च ॥

    नमो॓ ज्ये॒ष्ठाय॑ च कनि॒ष्ठाय॑ च॒
    नमः॑ पूर्व॒जाय॑ चापर॒जाय॑ च॒
    नमो॑ मध्य॒माय॑ चापग॒ल्भाय॑ च॒
    नमो॑ जघ॒न्याय॑ च॒ बुध्नि॑याय च॒
    नमः॑ सो॒भ्या॑य च प्रतिस॒र्या॑य च॒
    नमो॒ याम्या॑य च॒ क्षेम्या॑य च॒
    नम॑ उर्व॒र्या॑य च॒ खल्या॑य च॒
    नमः॒ श्लोक्या॑य चावसा॒न्या॑य च॒
    नमो॒ वन्या॑य च॒ कक्ष्या॑य च॒
    नमः॑ श्र॒वाय॑ च प्रतिश्र॒वाय॑ च
    नम॑ आ॒शुषे॑णाय चा॒शुर॑थाय च॒
    नमः॒ शूरा॑य चावभिन्द॒ते च॒
    नमो॑ व॒र्मिणे॑ च वरू॒थिने॑ च॒
    नमो॑ बि॒ल्मिने॑ च कव॒चिने॑ च॒
    नमः॑ श्रु॒ताय॑ च श्रुतसे॒नाय॑ च ॥

    नमो॑ दुन्दु॒भ्या॑य चाहन॒न्या॑य च॒ नमो॑ धृ॒ष्णवे॑ च प्रमृ॒शाय॑ च॒
    नमो॑ दू॒ताय॑ च॒ प्रहि॑ताय च॒ नमो॑ निष॒ङ्गिणे॑ चेषुधि॒मते॑ च॒
    नम॑स्ती॒क्ष्णेष॑वे चायु॒धिने च॒ नमः॑ स्वायु॒धाय॑ च सु॒धन्व॑ने च॒
    नमः॒ स्रुत्या॑य च॒ पथ्या॑य च॒ नमः॑ का॒ट्या॑य च नी॒प्या॑य च॒
    नमः॒ सूद्या॑य च सर॒स्या॑य च॒ नमो॑ ना॒द्याय॑ च वैश॒न्ताय॑ च
    नमः॒ कूप्या॑य चाव॒ट्या॑य च॒ नमो॒ वर्ष्या॑य चाव॒र्ष्याय॑ च॒
    नमो॑ मे॒घ्या॑य च विद्यु॒त्या॑य च॒ नम॑ ई॒ध्रिया॑य चात॒प्या॑य च॒
    नमो॒ वात्या॑य च॒ रेष्मि॑याय च॒
    नमो॑ वास्त॒व्या॑य च वास्तु॒पाय॑ च ॥

    नमः॒ सोमा॑य च रु॒द्राय॑ च॒ नम॑स्ता॒म्राय॑ चारु॒णाय॑ च॒
    नमः॑ श॒ङ्गाय॑ च पशु॒पत॑ये च॒ नम॑ उ॒ग्राय॑ च भी॒माय॑ च॒
    नमो॑ अग्रेव॒धाय॑ च दूरेव॒धाय॑ च॒
    नमो॑ ह॒न्त्रे च॒ हनी॑यसे च॒ नमो॑ वृ॒क्षेभ्यो॒ हरि॑केशेभ्यो॒
    नम॑स्ता॒राय॒ नमः॑ शं॒भवे॑ च मयो॒भवे॑ च॒
    नमः॑ शंक॒राय॑ च मयस्क॒राय॑ च॒
    नमः॑ शि॒वाय॑ च शि॒वत॑राय च॒
    नम॒स्तीर्थ्या॑य च॒ कूल्या॑य च॒
    नमः॑ पा॒र्या॑य चावा॒र्या॑य च॒
    नमः॑ प्र॒तर॑णाय चो॒त्तर॑णाय च॒
    नम॑ आता॒र्या॑य चाला॒द्या॑य च॒
    नमः॒ शष्प्या॑य च॒ फेन्या॑य च॒
    नमः॑ सिक॒त्या॑य च प्रवा॒ह्या॑य च ॥

    नम॑ इरि॒ण्या॑य च प्र॒पथ्या॑य च॒
    नमः॑ किóèशि॒लाय॑ च॒ क्षय॑णाय च॒
    नमः॑ कप॒र्दिने॑ च पुल॒स्तये॑ च॒
    नमो॒ गोष्ठ्या॑य च॒ गृह्या॑य च॒
    नम॒स्तल्प्या॑य च॒ गेह्या॑य च॒
    नमः॑ का॒ट्या॑य च गह्वरे॒ष्ठाय॑ च॒
    नमो॓ हृद॒य्या॑य च निवे॒ष्प्या॑य च॒
    नमः॑ पाóèस॒व्या॑य च रज॒स्या॑य च॒
    नमः॒ शुष्क्या॑य च हरि॒त्या॑य च॒
    नमो॒ लोप्या॑य चोल॒प्या॑य च॒
    नम॑ ऊ॒र्व्या॑य च सू॒र्म्या॑य च॒
    नमः॑ प॒र्ण्या॑य च पर्णश॒द्या॑य च॒
    नमो॑ऽपगु॒रमाणाय चाभिघ्न॒ते च॒
    नम॑ आख्खिद॒ते च॑ प्रख्खिद॒ते च॒
    नमो॑ वः किरि॒केभ्यो॑ दे॒वाना॒óè॒ हृद॑येभ्यो॒
    नमो॑ विक्षीण॒केभ्यो॒ नमो॑ विचिन्व॒त्केभ्यो॒
    नम॑ आनिर्ह॒तेभ्यो॒ नम॑ आमीव॒त्केभ्यः॑ ॥

    द्रापे॒ अन्ध॑सस्पते॒ दरि॑द्र॒न्नील॑लोहित ।
    ए॒षां पुरु॑षाणामे॒षां प॑शू॒नां मा भेर्मारो॒ मो ए॑षां॒
    किंच॒नाम॑मत् ॥ १०.१॥

    या ते॑ रुद्र शि॒वा त॒नूः शि॒वा वि॒श्वाह॑ भेषजी ।
    शि॒वा रु॒द्रस्य॑ भेष॒जी तया॑ नो मृड जी॒वसे॓ ॥ १०.२॥

    ReplyDelete
  17. इ॒माóèरु॒द्राय॑ त॒वसे॑ कप॒र्दिने॓ क्ष॒यद्वी॑राय॒ प्रभ॑रामहे म॒तिम् ।
    यथा॑ नः॒ शमस॑द्द्वि॒पदे॒ चतु॑ष्पदे॒ विश्वं॑ पु॒ष्टं ग्रामे॑
    अ॒स्मिन्नना॑तुरम् ॥ १०.३॥

    मृ॒डा नो॑ रुद्रो॒तनो॒ मय॑स्कृधि क्ष॒य॑द्वीराय॒ नम॑सा विधेम ते ।
    यच्छं च॒ योश्च॒ मनु॑राय॒जे पि॒ता तद॑श्याम॒ तव॑ रुद्र॒ प्रणी॑तौ ॥ १०.४॥

    मा नो॑ म॒हान्त॑मु॒त मा नो॑ अर्भ॒कं मा न॒ उक्ष॑न्त-मु॒त मा न॑ उक्षि॒तम् ।
    मा नो॑ वधीः पि॒तरं॒ मोत मा॒तरं॑ प्रि॒या मा न॑स्त॒नुवो॑ रुद्र रीरिषः ॥ १०.५॥

    मान॑स्तो॒के तन॑ये॒ मा न॒ आयु॑षि॒ मा नो॒ गोषु॒ मा नो॒ अश्वे॑षु रीरिषः ।
    वी॒रान्मा नो॑ रुद्र भामि॒तोऽव॑धी-र्ह॒विष्म॑न्तो॒ नम॑सा विधेम ते ॥ १०.६॥

    आरात्ते॑ गो॒घ्न उ॒त पू॑रुष॒घ्ने क्ष॒यद्वी॑राय सु॒म्नम॒स्मे ते॑ अस्तु ।
    रक्षा॑ च नो॒ अधि॑ च देव ब्रू॒ह्यथा॑ च नः॒ शर्म॑ यच्छ द्वि॒बर्हाः॓ ॥ १०.७॥

    स्तु॒हि श्रु॒तं ग॑र्त॒सदं॒ युवा॑नं मृ॒गन्न भी॒म-मु॑पह॒त्नुमु॒ग्रम् ।
    मृ॒डा ज॑रि॒त्रे रु॑द्र॒ स्तवा॑नो अ॒न्यन्ते॑ अ॒स्मन्निव॑पन्तु॒ सेनाः॓ ॥ १०.८॥

    परि॑णो रु॒द्रस्य॑ हेतिर्वृ॑णक्तु॒ परि॑ त्वे॒षस्य॑ दुर्म॒तिर॑घा॒योः ।
    अव॑ स्थि॒रा मघ॑वद्भ्यस्तनुष्व॒ मीढ्व॑स्तो॒काय॒ तन॑याय मृडय ॥ १०.९॥

    मीढु॑ष्टम॒ शिव॑तम शि॒वो नः॑ सु॒मना॑ भव ।
    प॒र॒मे॒ वृ॒क्ष आयु॑धं नि॒धाय॒ कृत्तिं॒ वसा॑न आच॑र॒ पिना॑कं॒ विभ्र॒दाग॑हि ॥ १०.१०॥

    विकि॑रिद॒ विलो॑हित॒ नम॑स्ते अस्तु भगवः ।
    यास्ते स॒हस्रóè॑हे॒तयो॒ऽन्यम॒स्मन्निव॑पन्तु॒ ताः ॥ १०.११॥

    स॒हस्रा॑णि सहस्र॒धा बा॑हु॒वोस्तव॑ हे॒तयः॑ ।
    तासा॒मीशा॑नो भगवः परा॒चीना॒ मुखा॑ कृधि ॥ १०.१२॥

    स॒हस्रा॑णि सहस्र॒शो ये रु॒द्रा अधि॒ भूम्या॓म् ।
    तेषाóè॑सहस्रयोज॒नेऽव॒धन्वा॑नि तन्मसि ॥ ११.१॥

    अ॒स्मिन् म॑ह॒त्यर्ण॒वे॓ऽन्तरि॑क्षे भ॒वा अधि॑ ॥ ११.२॥
    नील॑ग्रीवाः शिति॒कण्ठाः॓ श॒र्वा अ॒धः क्ष॑माच॒राः ॥ ११.३॥
    नील॑ग्रीवाः शिति॒कण्ठा॒ दिवóè॑रु॒द्रा उप॑श्रिताः ॥ ११.४॥
    ये वृ॒क्षेषु॑ स॒स्पिंज॑रा॒ नील॑ग्रीवा विलो॑हिताः ॥ ११.५॥
    ये भू॒ताना॒मधि॑पतयो विशि॒खासः॑ कप॒र्दिनः॑ ॥ ११.६॥
    ये अन्ने॑षु वि॒विध्य॑न्ति॒ पात्रे॑षु॒ पिबतो॒ जनान्॑ ॥ ११.७॥
    ये प॒थां प॑थि॒रक्ष॑य ऐलबृ॒दा य॒व्युधः॑ ॥ ११.८॥
    ये ती॒र्थानि॑ प्र॒चर॑न्ति॒ सृ॒काव॑न्तो निष॒ङ्गिणः॑ ॥ ११.९॥
    य ए॒ताव॑न्तश्च॒ भूयाóè॑सश्च॒ दिशो॑ रु॒द्रा वि॑तस्थि॒रे ।
    तेषाóè॑सहस्र-योज॒ने ऽव॒धन्वा॑नि तन्मसि ॥ ११.१०॥
    नमो॑ रु॒द्रेभ्यो॒ ये पृ॑थि॒व्यां ये॓ ऽन्तरि॑क्षे॒
    ये दि॒वि येषा॒मन्नं॒ वातो॑ व॒र्ष॒मिष॑व॒-स्तेभ्यो॒ दश॒
    प्राची॒र्दश॑ दक्षि॒णा दश॑ प्र॒तीची॒र्दशोदी॑ची॒र्दशो॒र्ध्वास्तेभ्यो॒
    नम॒स्ते नो॑ मृडयन्तु॒ ते यं द्वि॒ष्मो यश्च॑ नो॒ द्वेष्टि॒
    तं वो॒ जम्भे॑ दधामि ॥ ११.११॥

    ReplyDelete
  18. त्र्यं॑बकं यजामहे सुग॒न्धिं पु॑ष्टि॒वर्ध॑नम् ।
    उ॒र्वा॒रु॒कमि॑व॒ बन्ध॑नान्मृ॒त्यो-र्मु॑क्षीय॒ माऽमृता॓त् ॥ १॥

    यो रु॒द्रो अ॒ग्नौ यो अ॒प्सु य ओष॑धीषु॒ ।
    यो रु॒द्रो विश्वा॒ भुव॑नाऽऽवि॒वेश॒ तस्मै॑ रु॒द्राय॒ नमो॑ अस्तु ॥ २॥

    तमु॑ष्टुहि॒ यः स्वि॒षुः सु॒धन्वा॒ यो वि॑श्वस्य॒ क्ष॑यति भेष॒जस्य॑ ।
    यक्ष्वा॓म॒हे सौ॓मन॒साय॑ रु॒द्रं नमो॓भि र्दे॒वमसु॑रं दुवस्य ॥ ३॥

    अ॒यं मे॒ हस्तो॒ भग॑वान॒यं मे॒ भग॑वत्तरः ।
    अ॒यं मे॓ वि॒श्व-भे॓षजो॒ऽयóè शि॒वाभि॑मर्शनः ॥ ४॥

    ये ते॑ स॒हस्र॑म॒युतं॒ पाशा॒ मृत्यो॒ मर्त्या॑य॒ हन्त॑वे ।
    तान् य॒ज्ञस्य॑ मा॒यया॒ सर्वा॒नव॑ यजामहे ।
    मृ॒त्यवे॒ स्वाहा॑ मृ॒त्यवे॒ स्वाहा॓ ॥ ५॥

    ओं नमो भगवते रुद्राय विष्णवे मृत्यु॑र्मे पा॒हि ।
    प्राणानां ग्रन्थिरसि रुद्रो मा॑ विशा॒न्तकः ।
    तेनान्नेना॓प्याय॒स्व ॥ ६॥
    नमो रुद्राय विष्णवे मृत्युर्मे पाहि

    ॥ ओं शान्तिः॒ शान्तिः॒ शान्तिः॑ ॥

    ॥ चमकप्रश्नः ॥

    अग्ना॑विष्णू सजोष॑से॒मा वर्ध॑न्तु वां॒ गिरः॑ ।
    द्युम्नैर्वाजे॑भि॒राग॑तम् ।
    वाज॑श्च मे प्रस॒वश्च॑ मे॒
    प्रय॑तिश्च मे॒ प्रसि॑तिश्च मे धी॒तिश्च॑ मे॒ क्रतु॑श्च मे॒
    स्वर॑श्च मे॒ श्लोक॑श्च मे श्रा॒वश्च॑ मे॒ श्रुति॑श्च मे॒
    ज्योति॑श्च मे॒ सुव॑श्च मे प्रा॒णश्च॑ मेऽपा॒नश्च॑ मे
    व्या॒नश्च॒ मेऽसु॑श्च मे चि॒त्तं च॑ म॒ आधी॑तं च मे॒
    वाक्च॑ मे॒ मनश्च॑ मे॒ चक्षु॑श्च मे॒ श्रोत्रं॑ च मे॒ दक्ष॑श्च मे॒
    बलं॑ च म॒ ओज॑श्च मे॒ सह॑श्च म॒ आयु॑श्च मे
    ज॒रा च॑ म आ॒त्मा च॑ मे त॒नूश्च॑ मे॒ शर्म॑ च मे॒ वर्म॑ च॒ मे
    ऽङ्गा॑नि च मे॒ऽस्थानि॑ च मे॒ परूóè॑षि च मे॒
    शरीरा॑णि च मे ॥ १॥

    ज्यैष्ठ्यं॑ च म॒ आधि॑पत्यं च मे म॒न्युश्च॑ मे॒
    भाम॑श्च मेऽम॑श्च॒ मेऽम्भ॑श्च मे जे॒मा च॑ मे महि॒मा च॑ मे
    वरि॒मा च॑ मे प्रथि॒मा च॑ मे व॒र्ष्मा च॑ मे द्राघु॒या च॑ मे
    वृ॒द्धं च॑ मे॒ वृद्धि॑श्च मे स॒त्यं च॑ मे श्र॒द्धा च॑ मे॒
    जग॑च्च मे॒ धनं॑ च मे॒ वश॑श्च मे॒ त्विषि॑श्च मे क्री॒डा च॑ मे॒
    मोद॑श्च मे जा॒तं च॑ मे जनि॒ष्यमा॑णं च मे सू॒क्तं च॑ मे
    सुकृ॒तं च॑ मे वि॒त्तं च॑ मे॒ वेद्यं॑ च मे भू॒तं च॑ मे
    भवि॒ष्यच्च॑ मे सु॒गं च॑ मे सु॒पथं च म ऋ॒द्धं च॑ म॒
    ऋद्धि॑श्च मे क्~लु॒प्तं च॑ मे॒ क्~लुप्ति॑श्च मे म॒तिश्च मे
    सुम॒तिश्च॑ मे ॥ २॥

    शं च॑ मे॒ मय॑श्च मे प्रि॒यं च॑ मेऽनुका॒मश्च॑ मे॒
    काम॑श्च मे सौमन॒सश्च॑ मे भ॒द्रं च॑ मे॒ श्रेय॑श्च मे॒
    वस्य॑श्च मे॒ यश॑श्च मे॒ भग॑श्च मे॒ द्रवि॑णं च मे
    य॒न्ता च॑ मे ध॒र्ता च॑ मे॒ क्षेम॑श्च मे॒ धृति॑श्च मे॒
    विश्वं॑ च मे॒ मह॑श्च मे सं॒विच्च॑ मे॒ ज्ञात्रं॑ च मे॒
    सूश्च॑ मे प्र॒सूश्च॑ मे॒ सी॑रं च मे ल॒यश्च॑ म ऋ॒तं च॑ मे॒
    ऽमृ॑तं च मेऽय॒क्ष्मं च॒ मेऽना॑मयच्च मे जी॒वातु॑श्च मे
    दीर्घायु॒त्वं च॑ मेऽनमि॒त्रं च॒ मेऽभ॑यं च मे सु॒गं च॑ मे॒
    शय॑नं च मे सू॒षा च॑ मे सु॒दिनं॑ च मे ॥ ३॥

    ऊर्क्च॑ मे सू॒नृता॑ च मे॒ पय॑श्च मे॒ रस॑श्च मे
    घृ॒तं च॑ मे॒ मधु॑ च मे॒ सग्धि॑श्च मे॒ सपी॑तिश्च मे
    कृ॒षिश्च॑ मे॒ वृष्टि॑श्च मे॒ जैत्रं॑ च म औ॒द्भि॑द्यं च मे
    र॒यिश्च॑ मे॒ राय॑श्च मे पु॒ष्टं च॑ मे॒ पुष्टि॑श्च मे
    वि॒भु च॑ मे प्र॒भु च॑ मे ब॒हु च॑ मे॒ भूय॑श्च मे
    पू॒र्णं च॑ मे पू॒र्णत॑रं च॒ मेऽक्षि॑तिश्च मे॒ कूय॑वाश्च॒ मे
    ऽन्नं॑ च॒ मेऽक्षुच्च मे व्री॒हिय॑श्च मे॒ यवा॓श्च मे॒ माषा॓श्च मे॒
    तिला॓श्च मे मु॒द्गाश्च॑ मे खल्वा॓श्च मे गो॒धूमा॑श्च मे
    म॒सुरा॓श्च मे प्रि॒यंग॑वश्च॒ मेऽणवश्च मे
    श्या॒माका॓श्च मे नी॒वारा॓श्च मे ॥ ४॥

    ReplyDelete
  19. अश्मा॑ च मे॒ मृत्ति॑का च मे गि॒रय॑श्च मे॒ पर्व॑ताश्च मे॒
    सिक॑ताश्च मे॒ वन॒स्पत॑यश्च मे॒ हिर॑ण्यं च॒ मे
    ऽय॑श्च मे॒ सीसं॑ च मे॒ त्रपु॑श्च मे श्या॒मं च॑ मे
    लो॒हं च॑ मे॒ऽग्निश्च॑ म॒ आप॑श्च मे वी॒रुध॑श्च म॒
    ओष॑धयश्च मे कृष्टप॒च्यं च॑ मेऽकृष्टप॒च्यं च॑ मे
    ग्राम्याश्च॑ मे प॒शव॑ आर॒ण्याश्च॑ य॒ज्ञेन॑ कल्पन्तां
    वि॒त्तं च॑ मे॒ वित्ति॑श्च मे भू॒तं च॑ मे॒ भूति॑श्च मे॒
    वसु॑ च मे वस॒तिश्च॑ मे॒ कर्म॑ च मे॒ शक्ति॑श्च॒ मे
    ऽर्थश्च॑ म॒ एम॑श्च म॒ इति॑श्च मे॒ गति॑श्च मे ॥ ५॥

    अ॒ग्निश्च॑ म॒ इन्द्र॑श्च मे॒ सोम॑श्च म॒ इन्द्र॑श्च मे
    सवि॒ता च॑ म॒ इन्द्र॑श्च मे॒ सर॑स्वती च म॒ इन्द्र॑श्च मे
    पू॒षा च॑ म॒ इन्द्र॑श्च मे॒ बृह॒स्पति॑श्च म॒ इन्द्र॑श्च मे
    मि॒त्रश्च॑ म॒ इन्द्र॑श्च मे॒ वरु॑णश्च म॒ इन्द्र॑श्च मे॒
    त्वष्टा॑ च म॒ इन्द्र॑श्च मे धा॒ता च॑ म॒ इन्द्र॑श्च मे॒
    विष्णु॑श्च म॒ इन्द्र॑श्च मे॒ऽश्विनौ॑ च म॒ इन्द्र॑श्च मे
    म॒रुत॑श्च म॒ इन्द्र॑श्च मे॒ विश्वे॑ च मे दे॒वा इन्द्र॑श्च मे
    पृथि॒वी च॑ म॒ इन्द्र॑श्च मे॒ऽन्तरि॑क्षं च म॒ इन्द्र॑श्च मे॒
    द्यौश्च॑ म॒ इन्द्र॑श्च मे॒ दिश॑श्च म॒ इन्द्र॑श्च मे
    मूर्धा च॑ म॒ इन्द्र॑श्च मे प्र॒जाप॑तिश्च म॒ इन्द्र॑श्च मे ॥ ६॥

    अ॒óè॒शुश्च॑ मे र॒श्मिश्च॒ मेऽदा॓भ्यश्च॒ मेऽधि॑पतिश्च म
    उपा॒óè॒शुश्च॑ मेऽन्तर्या॒मश्च॑ म ऐन्द्रवाय॒वश्च॑ मे
    मैत्रावरु॒णश्च॑ म आश्वि॒नश्च॑ मे प्रतिप्र॒स्थान॑श्च मे
    शु॒क्रश्च॑ मे म॒न्थी च॑ म आग्रय॒णश्च॑ मे वैश्वदे॒वश्च॑ मे
    ध्रु॒वश्च॑ मे वैश्वान॒रश्च॑ म ऋतुग्र॒हाश्च॑ मे
    ऽतिग्रा॒ह्या॓श्च म ऐन्द्रा॒ग्नश्च॑ मे वैश्वदे॒वश्च॑ मे
    मरुत्व॒तीया॓श्च मे माहे॒न्द्रश्च॑ म आदि॒त्यश्च॑ मे
    सावि॒त्रश्च॑ मे सारस्व॒तश्च॑ मे पौ॒ष्णश्च॑ मे
    पात्नीव॒तश्च॑ मे हारियोज॒नश्च॑ मे ॥ ७॥

    इ॒ध्मश्च॑ मे ब॒र्हिश्च॑ मे॒ वेदिश्॑च मे॒ धिष्णि॑याश्च मे॒
    स्रुच॑श्च मे चम॒साश्च॑ मे॒ ग्रावा॑णश्च मे॒ स्वर॑वश्च म
    उपर॒वाश्च॑ मे ऽधि॒षव॑णे च मे द्रोणकल॒शश्च॑ मे
    वाय॒व्या॑नि च मे पूत॒भृच्च॑ मे आधव॒नीय॑श्च म॒
    आग्नी॓ध्रं च मे हवि॒र्धानं॑ च मे गृ॒हाश्च॑ मे॒ सद॑श्च मे
    पुरो॒डाशा॓श्च मे पच॒ताश्च॑ मेऽवभृ॒थश्च॑ मे
    स्वगाका॒रश्च॑ मे ॥ ८॥

    अ॒ग्निश्च॑ मे ध॒र्मश्च॑ मे॒ऽर्कश्च॑ मे॒ सूर्य॑श्च मे
    प्रा॒णश्च॑ मेऽश्वमे॒धश्च॑ मे पृथि॒वी च॒ मे ऽदि॑तिश्च मे॒
    दिति॑श्च मे॒ द्यौश्च॑ मे॒ शक्व॑रीर॒ङ्गुल॑यो दिश॑श्च मे
    य॒ज्ञेन॑ कल्पन्ता॒मृक्च॑ मे॒ साम॑ च मे॒ स्तोम॑श्च मे॒
    यजु॑श्च मे दी॒क्षा च॑ मे॒ तप॑श्च म ऋ॒तुश्च॑ मे व्रतं च॑ मे
    ऽहोरा॒त्रयो॓र्वृ॒ष्ट्या बृ॑हद्रथन्त॒रे च॑ मे य॒ज्ञेन॑ कल्पेताम् ॥ ९॥

    गर्भा॓श्च मे व॒त्साश्च॑ मे॒ त्र्यवि॑श्च मे त्र्॒य॒वी च॑ मे
    दित्य॒वाट् च॑ मे दित्यौ॒ही च॑ मे॒ पञ्चा॑विश्च मे
    पञ्चा॒वी च॑ मे त्रिव॒त्सश्च॑ मे त्रिव॒त्सा च॑ मे
    तुर्य॒वाट् च॑ मे तुर्यौ॒ही च॑ मे पष्ठ॒वाट् च॑ मे पष्ठौ॒ही च॑ म
    उ॒क्षा च॑ मे व॒शा च॑ म ऋष॒भश्च मे वे॒हच्च॑ मे
    ऽन॒ड्वाञ्च॑ मे धे॒नुश्च॑ म॒ आयु॑र्य॒ज्ञेन॑ कल्पतां
    प्रा॒णो य॒ज्ञेन कल्पतामपा॒नो य॒ज्ञेन॑ कल्पतां
    व्या॒नो य॒ज्ञेन॑ कल्पतां॒ चक्षु॑र्य॒ज्ञेन॑ कल्पता॒óè॒
    श्रोत्रं॑ य॒ज्ञेन॑ कल्पतां॒ मनो॑ य॒ज्ञेन॑ कल्पतां॒
    वाग्य॒ज्ञेन॑ कल्पतामा॒त्मा य॒ज्ञेन॑ कल्पतां
    य॒ज्ञो य॒ज्ञेन॑ कल्पताम् ॥ १०॥

    एका॑ च मे ति॒स्रश्च॑ मे॒ पञ्च॑ च मे स॒प्त च॑ मे॒
    नव च म॒ एका॑दश च मे॒ त्रयो॑दश च मे॒ पंच॑दश च मे
    स॒प्तद॑श च मे॒ नव॑दश च म॒ एक॑ विóèशतिश्च मे॒
    त्रयो॑विóèशतिश्च मे॑ पंच॑विóèशतिश्च मे
    स॒प्तवि॒óè॑शतिश्च मे॒ नव॑विóèशतिश्च म॒
    एक॑त्रिóèशच्च मे॒ त्रय॑स्त्रिóèशच्च मे॒
    चत॑स्रश्च मे॒ऽष्टौ च॑ मे॒ द्वाद॑श च मे॒ षोड॑श च मे
    विóèश॒तिश्च॑ मे॒ चतु॑र्विóèशतिश्च मे॒ऽष्टाविóè॑शतिश्च मे॒
    द्वात्रिóè॑शच्च मे॒ षट्त्रिóè॑शच्च मे चत्वरि॒óè॒शच्च॑ मे॒
    चतु॑श्चत्वारिóèशच्च॑ मे॒ऽष्टाच॑त्वारिóèशच्च मे॒
    वाज॑श्च प्रस॒वश्चा॑पि॒जश्च॒ क्रतु॑श्च॒ सुव॑श्च मू॒र्धा च॒
    व्यश्नि॑यश्चान्त्याय॒नश्चान्त्य॑श्च भौव॒नश्च॒
    भुव॑न॒श्चाधि॑पतिश्च ॥ ११॥

    इडा॑ देव॒हूर्मनु॑र्यज्ञ॒नीर्बृह॒स्पतिरुक्थाम॒दानि॑
    शóèसिष॒द्विश्वे॑दे॒वाः सू॓क्त॒वाचः॒ पृथि॑वीमात॒र्मा
    मा॑ हिóèसी॒र्मधु॑ मनिष्ये॒ मधु॑ जनिष्ये॒ मधु॑ वक्ष्यामि॒
    मधु॑ वदिष्यामि॒ मधु॑मतीं दे॒वेभ्यो॒ वाच॑मुद्यासóè
    शुश्रू॒षेण्यां॓ मनु॒ष्ये॑भ्य॒स्तं मा॑ दे॒वा अ॑वन्तु
    शो॒भायै॑ पि॒तरोऽनु॑मदन्तु ॥

    ॥ ओं शान्तिः॒ शान्तिः॒ शान्तिः॑ ॥

    ReplyDelete
  20. यजुर्वेदात ढळढळीत असलेला शिव अर्थात रुद्राचा रुद्राध्याय-रुद्रप्रश्न, कुठे शोधशी सिंधूचे शिक्के आणि कुठे शोधिशी भारतभर.... किती व्यापक वर्णन केले आहे रुद्र अर्थात शिवाचे! गिरिशंत, अध्य॑वोचदधिवक्ता, नील॑ग्रीव, सहस्राक्षाय, मीढुषे॓, धृष्णवे॓, हिरण्यबाहवे, सेनान्ये दिशां च पतये, वृक्षेभ्यो हरिकेशेभ्यः पशूनां पतये, सस्पिञ्जराय, रोहिताय स्थपतये, मन्त्रिणे॑ वाणिजाय (इथे ब्राम्हण आणि वैश्य वर्णांना बरोबर घेतले आहे) उच्चैर्घोषायाक्रन्दयते, ककुभाय निषङ्गणे, स्वपद्भ्यो जाग्रद्भ्यश्च, सभाभ्यः सभाप॑तिभ्यश्च, अश्वेभ्योश्वपतिभ्यश्च, गृत्सेभ्यो॑ गृत्सपतिभ्यश्च,व्रातेभ्यो व्रातपतिभ्यश्च, गणेभ्यो॑ गणपतिभ्यश्च, सेनाभ्यः सेननिभ्यश्च, भवाय, रुद्राय ,नमः शर्वाय च पशुपतये, वृ॒द्धाय च संवृद्ध्वने, आणि पुढे, सिंधुतल्या अस्तित्वात नसलेल्या शिवापेक्षा हे वर्णन शिव स्वरूपाशी जुळणारे तर आहेच पण शिव हा वैदिक देव आहे हेही स्पष्टच होते. इतके उत्कट वर्णन सिंधुत काय संपूर्ण भारतात कुठेही आढळत नाही. शिव हि क्षत्रिय वर्णाची देवता आहे. ब्रम्हा हि ब्राम्हण वर्णाची देवता आहे. त्यांचा वेद ऋग्वेद आहे, ते स्थळ, काळ निर्णय, जन्मपत्रिका ह्यासाठी यज्ञ करीत होते. याज्ञाकार्मात रात्रीच्या आकाशात ग्रह आणि नक्षत्रे ठरवून प्रत्येक जातकाचे कर्म ठरवत होते. क्षत्रिय, वैश्य एकदा त्यांचे कर्म ठरले कि ब्राम्हणांकडे ढुंकूनही बघत नव्हते. गोडसे हा वैश्य वर्णीय म्हणून त्याने ५५ कोटीसाठी गांधीहत्या केली. हिटलर, सचिन तेंडूलकर हे क्षत्रिय वर्णीय अवघ्या जगाला भारी पडलेत. आणि तुम्ही माझा बाप भारी म्हणून मी लई भारी ह्यात अडकलात. कलियुगात क्षत्रिय नाहीत हे भाकड आहे नाहीतर हिटलर, गोडसे आणि सचिन जन्माला आलेच नसते. तो ब्राम्हणांनी त्यांच्या ज्ञानाची अवहेलना केल्यामुळे बहुजानानाचा बहिष्कार केलेला आहे, अन्यथा ज्ञान हे ज्ञानच असते. ते अजून तिथेच आणि तसेच आहे.

    ReplyDelete
  21. न कोई आर्य है और न कोई द्रविड़ः स्टडी
    टाइम्स न्यूज नेटवर्क| Sep 25, 2009, 09.02 PM IST
    हैदराबाद ।। इंडिया को नॉर्थ और साउथ में अलग करके दिखाने वाली रेखा नई स्टडी से काफी धुंधली हो चुकी है। हार्वर्ड यूनिवर्सिटी और अपने देसी रिसर्चरों की स्टडी कहती है कि हम सभी भारतीय आपस में एक हैं। मतलब यह कि सभी भारतीय अनुवांशिक रूप से आपस में जुड़े हुए हैं। सभी का एक-दूसरे से नाता है। इसके साथ ही सदियों से चला आ रहा यह कथन कि आर्य उत्तर भारतीय हैं और दक्षिण भारतीय द्रविड़ हैं एक कपोल कल्पना के अलावा कुछ नहीं।
    सेंटर फॉर सेल्युलर ऐंड मॉलिक्यूलर बयॉलजी (सीसीएमबी) ने इस स्टडी को हार्वर्ड मेडिकल स्कूल, हार्वर्ड स्कूल ऑफ पब्लिक हेल्थ, ब्रॉड इंस्टिट्यूट ऑफ हार्वर्ड और एमआईटी की मदद से अंजाम दिया। स्टडी बताती है कि आज के भारतीयों में उत्तर और दक्षिण भारतीयों के पुरखों का जिनेटिक अंश है।
    इस स्टडी के को-ऑथर लालजी सिंह कहते हैं कि यह रिसर्च पेपर इतिहास को नए सिरे से लिखेगा। सीसीएमबी के सीनियर साइंटिस्ट के. तंगराजन कहते हैं कि आर्य-द्रविड़ थेअरी में जरा भी सचाई नहीं है। यह थेअरी उत्तर भारतीय और दक्षिण भारतीयों के अपनी-अपनी जगह जम जाने के सैकड़ों साल बाद आई।
    स्टडी कहती है कि करीब 65,000 साल पहले दक्षिण भारत और अंडमान में बस्तियां वजूद में आना शुरू हुईं। इसके करीब 25000 साल बाद उत्तर भारत आबाद होने लगा। धीरे-धीरे दक्षिण और उत्तर भारतीयों का आपस में मिलन हुआ और ऐसे एक नई तरह की पैदाइश ने आकार लिया। आज के भारतीयों को उत्तर और दक्षिण के पुरखों का मिक्स्ड कहें तो गलत नहीं होगा।

    ReplyDelete
  22. Vedic Mythological Tracts
    published from Delhi. In Dandekar's own recent
    words (1997: 39):
    (1) The Ëgvedic mythology cannot be said to have assumed
    a finite and finished form at any given moment. It would,
    therefore, be wrong to study that mythology as if it was a
    static phenomenon. The Ëgvedic mythology had been
    throughout reacting and responding to the various
    vicissitudes in the cultural history of the Ëgvedic age.
    (2) A particular Vedic god is seen to have been dominant in a
    particular period, because the personality and character of
    that god adequately reflected the ethos of that period.
    (3)
    Even after a Ëgvedic god had been once conceived, his
    character did not remain unchanged. His personality, as it
    were, 'grew' - it often assumed a heterogeneous character on
    account of the different elements which came to be
    assimilated into it in conformity with the mythological
    ideology which had been undergoing constant modification.
    (4)
    The relationships among the various rgvedic gods were
    governed by certain culture-historical compulsions.

    ReplyDelete